Jólin að koma og satt að segja ekkert stress að þrífa eða baka. Þó hefur jólastemmning borist hér inn.
Hinrik bakaði svakalega góða lakkrístoppa, ég fór með megnið í vinnuna (svona kaffitíma bakkelsi einu sinni í mánuði, skiptum á milli okkar…) og allar konurnar (húsvörðurinn minntist ekkert á toppana sko) urðu alveg veikar og neyddist ég til að knúsa Hinrik sérstaklega fyrir að hafa glatt bragðlauka og munnhol með mjúku toppunum. Svo er hann búinn að gera súkkulaði smákökur. Síðustu helgi skelltum við í myndapiparkökur, vakti mikla gleði í litlum hjörtum. Uppgötvun Ágústar á því hvað piparkökudeig er gott kom helst fram í því hversu agalega súr hann varð þegar við klipptum á átið… Hugrún leiraði bara og át. En Ásdís og vinkona hennar hún Bergdís formuðu út kökur með nýju formunum sem ég vona að verði að jafngóðum minningum og formin sem eru í glærbláa röndótta pokanum hjá frú Ragnheiði (ömmu R). Þarf að finna mér poka… Alla vega var minning Ásdísar skemmtileg af þessari stund. Kennarinn hennar spurði mig á mánudaginn hvort við hefðum verið að baka mikið um helgina, ég hváði við og taldi mig nú hafa ætlað að gera meira en eina sort (hef þó engin sérstök markmið í þeim málum). Ásdís hafði þá sagt henni að allir kökudunkar væru fullir eftir bakstur helgarinnar. Gott að hún upplifði þetta svo STÓRkostlega. Minnir mig á þá góðu samsetningu á lýsingarorðum “risalega stór”. Svo fæ ég mig ekki til að leiðrétta hana þegar hún segir stílvél, karbeddla og úbjart – eitthvað viððða.

Man ekki hvort ég var búin að tjá mig hér um það og ætla ekki að fletta því upp. En við uppfærðum þvottavinnukonuna. Splæstum í stærri þvottavél, fórum úr 4,5kg upp í 7kg – já ég hef verið að þvo ansi margar vélar sökum smæðar vélarinnar. En við vorum að kaupa vél í fyrsta sinn, fengum hina gefins og erum ævinlega þakklát. En fröken Siemens IQ500 (vó!) stendur sig einkar vel. Hún hefur náttúrulega svona nýtísku eiginleika eins og að sýna hvað hún er að gera á hverjum tíma, hvað hún ætlar að vera lengi og leyfir mér að stilla og breyta eftir hentugleika eða skapi. Barnalæsing, gríðarstórt gin og hljóðlát. Þvotturinn hrannast enn upp en nú eru hreinar óbrotnar hrúgur á móti að áður voru það óhrein fjöll upp úr þeim þremur þvottakörfum sem eru staðsettar í þvottahúsinu.

Fjarlægðin gerir ekki bara fjöllin blá heldur verða samskipti þunn. Líklega er það hluti af flutningum úr fastmótuðu umhverfi og lífi, þar með talin samskipti við vini og vandamenn, að röskun verður þar líka. Það er þekkt skemmtileg klisja sem dúkkar upp hjá mörgum “þú hringir nú aldrei, þú kemur nú aldrei í heimsókn, þú skalt nú kíkja bráðum í heimsókn, hringdu við tækifæri!” Kannist þið við? Ég kannast við, bæði að hugsa þannig og svo að heyra þetta. Við höfum í sameiningu greint það við mæðgur og systur að við erum fatlaðar þegar kemur að síma. Að taka upp símtól og hringja til að spjalla, panta tíma, leita upplýsinga eða annað – reynist okkur sérlega erfitt. Alla vega eiga nákvæmlega þessar símaathafnir við mig. Hvort það tengist frestunaráráttunni í mér, get nefnilega alveg hringt til að panta eða í upplýsingaleit ef komin á fremsta hlunn eða nokkuð viss um að tækifærið er runnið mér úr greipum. Ég hef því ákveðið að sækja um öryrkjabætur sökum þessa, þetta hlýtur að teljast til fötlunar… (æ smá kaldhæðni, ekki hneykslast) Það er y í hneyksla, ég athugaði það.

Tengt þessu er mér hugsað til þess hve sjálfhverft líf mitt er. Ég gleymi sífellt öllum öðrum en mér og minni kjarnafjölskyldu (hjónin og börnin). Afmælisdagar, aðrir merkisdagar sem vert er að hugsa til, fá uppfærslu á ástandi þeirra sem eiga bágt nærri manni eða nærri öðrum sem hafa áhyggjur. Ekki hugsa “svo mikið að gera með öll börnin og heimilið og vinnuna og jólin og áhugamálin (nei engum áhugamálum að sinna) og blabla” Mér finnst persónulega ég þurfa að uppfylla þá þörf mína að sína umhyggju og áhuga fyrir þeim sem mér þykir vænt um.

Í alvöru, er það ekki fötlun að geta ekki hringt til að uppfylla þetta? oj

Hamingjan er þó ekki alltént fólgin í þessu í mínu lífi. Við hjónin veltum því fyrir okkur hvort við eigum að fjárfesta í einhverju nýju, áþreifanlegum hlutum/eignum, fæði, klæði, ferðalagi innan/utan lands… Okkur dettur ótal margt í hug, ætlum að hugroka (brainstorming) um þetta um stund og söfnum vöxtum á meðan, af nokkrum auka krónum. Hamingja er ekki áfangastaður er það nokkuð? Hamingja er vonandi tímabil, sem með réttu hugarfari er hægt að viðhafa í sem lengstan óslitinn tíma. Okkur hjónum finnst við vera í þannig tímabili. Nú er ég að segja “við” og meina við þar sem við höfum talað um ástandið í þessu ástandi okkar. Lífið hefur verið skítt og lyktin af botninum orðið sterk en ég hef beðið með opna arma og fangið biðjandi um þroska og lífsreynslu. Lífsreynslan ekki samanburðarhæf við margra annarra sem hugurinn berst til þar sem aðstæður eru hrikalegar og sorglegar – íslenskar og nærri manni.

En auka peningar færa manni takmarkaða hamingju, öryggistilfinningu jú…

Já börnin – allt gott að frétta af þeim… Hélt að fyrstu barnaveikindin hefðu komið upp núna í vikunni þegar Hugrún varð lasin og nú er Ágúst lasinn. En það voru þarna útbrotin frægu í júní sem tóku á móti okkur á Reyðarfirði. Þau hafa öll verið merkilega heilsuhraust í ár.

Eins og sjá má á Facebook annað slagið, þá kemur Ásdís oft með yndislegar pælingar og hugsanir sem eru ómetanlegar. T.d. 10. des – M: Hvaða skó viltu setja út í glugga? ÁI: (vill ólm setja skó í gluggann þrátt fyrir jólasveinaleysi) Gúmmískóinn. (Hún leitar og ekki finnur) M: Viltu ekki bara setja spariskóinn? ÁI: (Grafalvarleg) Nei, ég vil ekki að hann verði skítugur ef ég fæ skemmda kartöflu í skóinn… og svo í nóvember í bílnum þar sem samræður voru litlar – ÁI: Er gulrót betri fyrir augun en linsur. (þetta má útskýra með ávísun í grænmetisauglýsingar þar sem minnst er á að gott sé að borða gulrætur, vítamínin í þeim séu góðar fyrir augun… og á þessu heimili eru notaðar augnlinsur). ÁI: Nota ekki álfar alltaf álfpappír??

Hugrún breddast útum allt, finnst best að fá tyggjó og horfa á Hugó þegar kemur heim úr leikskóla. Ekki alltaf í boði og tekur hún því misjafnlega, stundum alveg ómöguleg en oftast fer hún að dunda sér við að skoða bók eða gera eitthvað af sér og er óvægin að rífa af bróður sínum sem rígheldur í dótið og vælir þangað til mamma kemur að bjarga honum – týpískt? Hugrún hrósar öðru heimilisfólki (börnum sem fullorðnum) hispurslaust fyrir duglegheit, hvort sem viðkomandi kláraði af disknum eða kúkaði í klósettið (eftir að hafa kíkt oní). Og glöð er hún.

Segi það enn og aftur, Ágúst prílar. Kemst nú upp í báða sófana, upp á eldhúsborð ef hentar og gluggakistur ef þörf er á. Er farinn að sýna okkur hvað hann getur sett fótinn langt upp á rimlarúmið – ertekkjað grínast? Duddaaa, mammaaa, pabbaaa, kúkaaa (þegar er aððí), detttaaaa, ooo ó, eiiila (meira)… Svo raðar hann boltum upp í gluggakistu. Hann hendir þeim létt upp/leggur þá eitthvern veginn (gluggakistan í klassískri herbergjagluggakistuhæð) þangað til þeir stansa þar við. Stundum komnir allir boltar heimilisins, 7-10 boltar!

Hafa verið ansi skemmtilegir morgnar hérna í snjónum, börnin dregin á snjóþotunum tveimur, Ásdís Iða passar Ágúst Ægi. Snjórinn hvarf svo eitt kvöldið og kom vor… Þvílíkar umhleypingar, argasti gaddur í marga daga og svo úr frosti í 10 stig á nokkrum klst, jedúdda… Faðir minn hinn veðurfróði myndi geta orðað þetta á meira viðeigandi veðurmáli en þetta. Veðurbræðurnir Gummi og Gústi ættu að koma hér saman og vera í góða tíð, til að geta notið þessa áhugamáls og hæfileika að spá í veður – sem er geypilega fjölbreytt og það sem af er búsetu okkar hér þónokkuð ólíkt því sem við höfum vanist í v-hún og stórhöfuðborgarsvæðinu. Landslagið hefur merkilega mikil áhrif á upplifunina…

Hvað ætli frændurnir Gummi jr. og Gústi jr. taka sér til bragðs í framtíðinni?

Jú ástandið er greinilega ekki gott, ég er ekki búin að taka plastið af nýja Gestgjafanum sem kom í pósti fyrir nokkrum dögum!!!

Æ sorrí, ég nenni ekkert að skrifa núna, hér bara snjóar og allt gengur sinn vanagang. Vinna, hrúga börnum heim, þrífa, elda, þvo þvott, hátta, sófakartafla, sofa… Helgar aðeins flóknari en skemmtilegar. Ásdís Iða mikið hjá vinum sínum, held hún fari bara að hafa lögheimilið í vasanum. Hugrún Elfur rótast til eins og henni einni er líkt, hrósar okkur hinum fyrir að gera í klósett og er mjög dugleg sjálf að pissa í klósettið og verður von bráðar bleiulaus – húllahúbbahú!!!! Þá verður bara EITT bleiubarn á heimilinu. En bleiurassinn hann Ágúst Ægir prílar hér út um allt, hann er sóttur upp í gluggakistur, hina og þess stóla og annað… Hann er að gera svo margt nýtt þessa dagana og manni dettur helst í hug að skrifa um það sem hann er að gera, það er víst aldurinn hans. En hann er farin að segja nokkur orð, mamma, hæ, dudda, detta, kúúúúúka (þegar hann er aððí). Hann kubbar með stórum legokubbum, voða klár Voðalega glaður og kátur.

Ég set hér nokkur myndbönd sem ég hef sett á youtube – er það ekki bara ágætt fyrirkomulag?

Ég fæ andann eitthvern tímann…

Æ það var svolítið fyndið um daginn, Ágúst Ægir var ber og pissaði á gólfið (þá er vaninn að foreldrar sækja handklæði eða annað til að þurrka upp) en í þetta skipti bjargaði hann sér sjálfur og teygði sig í náttslopp eldri -en þó ekki mikið þyngri- systur sinnar og þurrkaði það sjálfur upp… Nú virðist hann vita hvar á að skila vökvanum af sér en nær ekki alveg upp blessaður…

Þarna má einnig sjá þær systurnar drippla hvor á sinn hátt, Ásdís Iða snillingur að drippla með höndum og með ólíkindum hvað Hugrún Elfur nær að drippla sér á kengúrubolta þrátt fyrir stærð!

Svo er myndband frá því í dag, þar sem systurnar leika sér (í friði fyrir Gústa Gaur) í tjaldi -vasaljós, snakk og svo nammi… Sést ekki vel en með góðum myrkraskilyrðum ætti e-ð að sjást!!

Myndarbörn á  myndböndum

Hér er veður vont… Góðar stundir…

Hér er búsáhaldabylting!!!                MYNDBAND

Meira síðar… fljótt sko…

Raunverulega var ég að grínast þarna í síðustu færslu – auðvitað er ég ekkert að skrifa svona oft… Sorrí…

En ég var nú að byrja í nýrri vinnu, er hvorki meira né minna en deildarstjóri á leikskólanum! Það hefur verið nóg að gera, bara eins og fylgir í nýrri vinnu, hvað í nýrri starfsgrein sem maður hefur ekki einu sinni menntun eða reynslu í herregud… En allt gengur framar vonum, eina sem veldur vonbrigðum er ástandi á þvottahrúgunni sem nær aðeins of langt upp á vegg frá þvottakörfunni…

Ætla ekki að hafa þetta langt… Síðan síðast hafa komið ógrynni af gestum, nokkrir átt afmæli og gólfin skúruð aðeins of sjaldan miðað við það!

En ég er búin að eyða alltof miklum tíma í að setja inn og skrifa við myndir handa ykkur folks svo skoðið og kommentið nú áfram þó ég sé ekki dugleg að færa inn fréttir! SVAKAMYNDAPAKKI alveg meira en hundrað myndir skohh!!

Hér er grátt í fjöllum…

Það eru bara tvær vikur síðan síðasti póstur kom!!! Herregud, þetta hlýtur að vera met!!

Ætlaði að segja að ekki margt hafi verið upp á teningunum síðustu daga (tvær vikur sko) en jú eitthvað var það.

Urðum öll veik (hefur ekki gerst áður að allir fái sömu pestin á þessu heimili sem hlýtur að teljast annað met). En Ásdís Iða var svo góð að bera með sér úr leikskólanum hita og útbrot. Hún sjálf var hvað minnst veik en Hugrún Elfur nokkuð verri og Ágúst verstu af þeim. Hinrik sjálfur varð ansi útbrotaður (ekki gott orð bara?) en okkur fullorðna fólkinu fannst svolítið fyndið að fá svona barnaleg útbrot… En minna fyndið þegar hann varð ljósfælinn, með höfuðverk, hita og óglatt… Þá reyndist hann með einkenni heilahimnubólgu sem líklega þessi vírus (sem olli hitanum og útbrotunum í okkur öllum) var að valda. Ojojoj, hann tók sér dágóðan tíma í að jafna sig, líklega enn að…

En gott var það þegar faðir vor Guðmundur á vestari-Völlum flaug hingað til okkar. Mikil gleði og kátína fyllti þær systur á flugvellinum þegar þær sáu afann. Mikið brasað, skotist á Hallormsstað, rölt á Reyðó, borðað og margt skemmtilegt gert!

Ásdís Iða er mikið að útskýra fyrir manni, t.d. var hún að segja mér að ef maður reykir og er með barn í maganum…. þá er eins og að barnið í maganum reyki líka… Veit ekki alveg hvaðan reykingapælingarnar koma en fróðleikurinn góður! Svo “kemur hún auga á” mjög margt í dag. Hún var fyrir óláni í dag, sjáið það á myndunum.

Hugrún Elfur tjáir sig um bróður sinn sem virðist elta þær systur og eyðileggja það sem þær eru að gera. Hún segir hann tætibusku… eða tætibuþþþþþþku. Hún er mesti orgari(jafnvel bara ýlari) heimilisins og ég er orðin hrædd um hvað nágrannarnir halda um barnið, geðheilsu þess og umönnun okkar á henni…

Ágúst Ægir er farinn að standa sjálfur þegar maður sleppir honum, en svo lætur hann sig setja rólega niður – það er öruggara… Hann varð einnig fyrir óláni fyrir nokkrum dögum, hann datt á hökuna og þessar tvær tennur sem hann hefur niðri, opnuðu fyrir þeim sem hafa í rólegheitum verið á leiðinni niður… oj.. það var alveg holdflipi og mar og allt… greeeeeeyið… En nú má segja að hann sé kominn með fjórar tennur þó koma þessara seinni tveggja hafa eiginlega verið svindl, kannski bara “short cut” (styttri leið)… Svo tel ég nokkuð víst að hann er farinn að herma eftir okkur og reynir að segja mamma… syngur reyndar oft í honum babba babba babba…

Af húsfreyjunni sem alltaf er í mömmó er ekki margt að segja um nema kannski hversu heppilegt er að við fengum íbúð hátt uppi þar sem mjög fáir sjá mann úti á svölum. Reyndar var það líka heppilegt að kl var 4 að nóttu þegar ég vaknaði við að gardínurnar fínu (samansettar af eðal svörtum plastpokum og límbandi) voru á leiðinni að sogast út um gluggann vegna roks utandyra, og ég áttaði mig á að þvotturinn var einnig á leiðinni út… af svölunum og rauk því á brókinni út og bjargi sængurverum og lökum (skrjáfaþurrum) sem voru komin hálfa leið út í buskann… En téðar snúrur eru reyndar líka sérlega skemmtilega skítmixaðar sökum “aðstæðna” hehehe

En svo eru myndirnar hér MYNDIR

Ekki gleyma commentum og svoleiðis – því fleiri því meiri líkur á tíðari póstum!!! Er það ekki?

Kv, Bryndís bakari

Já hér er gott að vera!

Eftir flutnings-og þrifamaraþon á Daggarvöllum með aðstoð sérlega góðra vina og ættingja var öllu komið fyrir í næstum fullan flutningabíl (óraði ekki fyrir öllu sem við eigum!!) Hinrik keyrði bílinn austur og með aðstoð ömmu Báru gekk flug með þrjá gorma sérlega vel – en þau voru eins og englar – hafði mestar áhyggjur af miðju skrúfunni en hún sofnaði bara og stærsta skrúfan var hæst ánægð og stillt að vanda. Litla skrúfan var glaður alla leið þangað til seinni part flugs þegar þreytan fór að síga á en þegar þónokkur ókyrrð í lofti kom lagðist hann á mömmubringu og hafði það sééééérlega gott… Þá var 2-3 stiga hiti og snjókoma…

Nú nokkrum vikum síðar er ekki hægt að segja annað en að hér hafi verið allskyns veður en að mestu verið vel hlýtt og margir góðir sólardagar. Nú erum við á þriðja degi þoku og rigninga… Reyðarfjörður hefur ekki áskrift að norðanátt eins og við erum vön úr Miðfirði…

Höfum nú þegar fengið nokkra góða gesti – Aðalheiður frá Jaðri var hér síðast og var hér sem húshjálp fyrir húsfreyjuna en húsbóndinn var á vinnutörn  – á hún margar góðar þakkir fyrir hjálpina og samveruna!! Þar á undan var hér lítill Páll og gerðum við sérlega góða daga úr heimsókn hans og sólarsumardögum, fengum Ingibjörgu og Hrafnkel Egilsstaðabúa í mat og spil. Höfðum þá farið í Hallormsstaðaskóg og átt dásamlegan fjölskyldudag – lautarferð, róló, skemmtileg sundferð og rúntur inn Norðurdal inn af Fljótsdal. Síðast en ekki síst var amma Bára ómetanleg aðstoð við flutninga, samveru og aðstoð fyrstu dagana okkar hér!

Útsýnið hér er dýrlegt! Erum á sjöttu hæð með útsýni beint í suður og svo vestur en við sjáum vel austur líka, sem sagt út, yfir og inn fjörðinn. Svo ef við förum fram á gang sjáum við í norður og þannig upp í húsahverfi og fjallið fagra. Mikið gaman er að fara í lyftuna og skiptast þær systur á að ýta á takkana, Hugrún er nú komin með á hreint að ekki má ýta á alla takkana í einu og ekki þennan gula með bjöllunni… “ekki þeþþþ” og setur kúptan lófann yfir banntakka. Bílnotkun er í sögulegu lágmarki – hefur ekki einu sinni verið skoðaður á réttum tíma!! Blessaður bíllinn mótmælir þessu með háværu ýli og ískri frá einum bremsudisk/klossa þessa dagana. Svo það hlýtur að vera gaman að fylgjast með nýbúunum keyrandi á ískrandi bíl, með barnahrúgu troddaðri í aftursætin, konan með hárlubbann út í loftið og húsbóndinn hvergi nærri. Sökum stærra húsnæðis og minnkandi kassamagni er að verða vandræðalega tómlegt hér. Barnaherbergi og miðjuherbergi verður ansi tómlegt þegar allt er komið í orden, bara rúm og lítil borð… Og ef að ekki er þvottagrind, full þvottakarfa og vagn inn á stofugólfinu (algeng sjón á kvöldin) verður tómlegt þar inni líka.

Fórum á 17. júní skemmtunina hér, reyndar var faðirinn sofandi – en við skemmtum okkur fanta vel. Hingað komu Eskfirðingsnágrannar okkar Ösp og Hreiðar Ægir frændi – faðirinn þar var einnig sofandi… Mikið fjör, Hugrún og Hreiðar hlupu saman og gerðu allt eins sem hægt var. Sleikjóar duttu í götuna og flóttatilraunir margar. Þá hefur einnig verið gaman að fylgjast með nýbúunum, hlaupandi krakki og mamman (ekki bara ég sko, líka Ösp) á eftir, stóra systir passar litla bróður… Helíum blaðran var að klassískri hefð keypt og einnig að klassískri hefð var takinu á henni sleppt svo hún fauk í burtu (nokkru vindur þann daginn) en góður maður greip og bjargaði stóru systur frá miklum harmi. Þó hafi verið vindur var mjög hlýtt og sól og dagurinn frábær. Þegar búið var að ganga í skrúðgöngu, hoppa í kastölum, borða pulsur og sleikjó, hlusta á tónlistarskemmtun og skemmta sér, spurði Ásdís “hvar eru flauturnar?” Eftir smá krufningu saknaði hún lúðrasveitarinnar sem sveitafélagið hefur greinilega þurft að spara í ár!

Erum búin að rúnta hér um svæðið, skoða Kárahnjúka (ekki beint rúntur þangað), Fáskrúðsfjörð, nokkrum sinnum á Eskifjörð því þar er nú ágætasta sundlaug og margar ferðir á Egilsstaði. Þar er gott að sækja fólk á flugvöllinn og fara í Bónus.

Húsbóndinn vinnur og vinnur, höfum komist að því að vaktaskipulagið er ekkert sérstakt, margir dagar fara í að snúa sólarhringnum því vaktirnar skiptast ört. Hann því þreyttur maður.

Húsfreyjan leikur mömmó alla daga, röltir með alla hrúguna suma morgna svo Ásdís komist í leikskólann en aðra morgna er hjóla bara þær tvær saman. Sérlega stutt er á leikskólann og ekki hefur veðrir skemmt fyrir – dásamlegt að fara nývaknaður í morgunsólargöngu.

Ásdís Iða hefur slegið út allar okkar væntingar og áhyggjur af aðlögun hennar að breyttum aðstæðum. Er sjálfri sér lík, jákvæð, þolinmóð, hjálpsöm og fjörug – ekki misskilja, hún á sínar stundir þar sem lífið er erfitt og það sem hún er búin að ákveða fyrirfram og er yfirstraujað foreldraákvörðunum verður uppblásið vandamál sem er sérlega ósanngjarnt og fýlan rýkur af því! Hún hefur tekið sér hlutverk sem staðgöngumóðir (ekki í þeirri þýðingu sem alltént er notuð) heldur tekur hún sér stað móður þegar húsfreyjan er annars hugar við aðrar skyldur sínar á heimilinu. Hjálpar hún þá systkinum sínum að haga sér eins og við á, Hugrún fær þá skammir í hattinn fyrir það sem hún má ekki gera og Ágúst aðstoðaður við að setjast þegar við á og honum rétt dót (kynjamisrétti??). Hún hefur gríðarlega ábyrgðartilfinningu fyrir þeim og á einum góðviðris degi á göngu heim úr leikskóla vorum við á bílastæði við íþróttahúsið sem yfirleitt er gaaaltómt. Þegar Hugrún gerði sig líklega til að staldra lengi við gekk ég áfram og vildi gefa henni tækifæri á að elta okkur þegar tilbúin, án þess að missa sjónar af barninu. Vorum við komin spölkorn frá og varð Ásdís þá áhyggjufull og heimtaði með tárin í augunum að við skyldum stoppa og bíða eða ég ætti að sækja hana, fannst greinilega að ég væri sko ekki að standa mig! En annað móðurhlutverk á sér einnig stað þegar hún bregður á leik og fer í hinn klassíska leik “mömmó”. Fyrirmyndin er fyrir augum hennar allan daginn og lítur líklega út fyrir að vera það eina sem fer fram á heimilinu. Þá skottast hún með litla barnið sitt (Hugrún hefur verið æviráðin í það hlutverk) um alla íbúð, hún sótt í leikskólann, skömmuð, sett í bílinn, skömmuð svolítið meira, leidd fram og til baka og svo endað á því að skamma svolítið… Ætli börnin á þessu heimili séu eitthvern tímann skömmuð? Ég gríp stundum inn í þegar Ásdís er orðin fúl og reið yfir því að Hugrún vill ekki gera það sem er beðið um og hef verið að útskýra að Hugrún kunni nú ekki á þykjustunni leik vegna óvitaskapar og sérlega þá að hún skilji ekki að Ásdís kalli sig mömmu í samskiptum við Hugrúnu í blessuðum mömmóleiknum. Nýjasta nýtt er að Hugrún kallar tvær manneskjur á þessu heimili mömmu… Löng er sagan orðin svo ég get ekki reynt að gera langa sögu stutta, en ekki má gleyma því að aðlögun hennar á leikskólanum hefur gengið svakalega vel og finnst henni sérlega gaman þar! Mikil útivist og göngur einkenna sumarstarfið og þetta virðist vera algjört ævintýri hjá þeim.

Hugrún Elfur er engri lík. Hún hefur þroskast mikið á síðustu vikum en einnig orðið meira háð öðru foreldri sínu, líklega vegna mikillar einveru saman Hún hefur margar tilfinningar að tjá og á margvíslegan hátt. Sniðugt er að ískra og garga svo smýgur inn í (ekki aðeins merg og bein) heldur inn í taugafrumur heilans sem svo virðast ætla að fá auka rafboð og leggja svo niður störf. Svo segir hún mjög greinilega svörum sínum tilkynningum, svo sem við lok matmáls hennar: “é e búúúúúúúin”, svörum við hvort hún sé búin að kúka: “M: ertu búin að kúk…H: nei…” og svo margt fleira sem ekki er hægt að lýsa í skrifuðu máli. Hún tekur iðulega gæru, sæng og kodda og kemur sér fyrir með það á góðum stöðum annars staðar en í rúmi, en reyndar þykir henni sá staður sérlega góður þegar á að leggja sig á daginn með dudduna mikilvægu. En á kvöldin virðist allt annað plan vera en að sofa á koddanum. Ferðir hennar liggja upp í næsta rúm, fram í dyr til að láta vita af sér og svo hlaupið í spenningi til baka… Sum kvöld eru löng og pirruð en dýrið á sér einstaka góð kvöld þar sem ekki heyrist múkk… Sú sem sefur í efra er yfirleitt rotuð á mínútunni. Hugrún er mjög söngelsk og má lækna mörg sár og flysja af pirring með því að stinga upp á söng. Kann hún ógrynni af lögum, mörg lærð af Stekkjarási (Hafnarfjarðaleikskólinn) og koma í ljós fleiri og fleiri og fljót er hún að læra önnur. Kann hún svo að dilla sér sérlega skemmtilega og dansar með öllum líkamanum. Sundferðir eru mjög vinsælar og baðferðir einnig, bókalestur – sat og skoðað bækur í meira en klst einn morguninn og þegar eldamennska er hafin í eldhúsinu er blessunin mætt með koll eða stól og sækist þá eftir að sulla í vaskinum og allt sem hún gerir er gert stórt…

Ágúst Ægir eru ekki lengur óskiljanlegt eða óskiljandi ungabarn. Hann hefur sínar ástæður og meiningar og fer ekki leynt með tilfinningar sínar. Hann hefur sérkenni blessaður, fæturnir hans eru ekki alveg beinir og sagði sérfræðingur í bæklingum (hehe) að það heiti Pes Adductis eða svo. Það á svo ekki að há honum neitt en lúmskt gaman er að fylgjast með hvernig hann sveigir fætur sína inn á við (mega innskeifur fremri fótur) og tær bögglast inn undir og notar hann fæturnar skemmtilega þegar situr – ætlum okkur að ná myndum af því… Svo á hann svo yndislegt sjarmabros blessaður, hann bræðir okkur mörgum sinnum á dag. En hann hefur sama eiginleika og systur hans (jafnvel sterkari þrátt fyrir lágan aldur) að geta dundað sér við leik, getur verið inni að rótast, já róta og róta, í dótinu lengi vel. Eða þangað til hann er orðinn þreyttur, svangur eða veikur… Hann sækir í tæki af ýmsum toga, ryksugan skemmtileg, þvottavél og þurrkari og mjög gaman er að gera tilraun til að príla upp á uppþvottavélarhurðina þegar opin – og verður hann jafnsár og hve mikið hann lagði á sig til að (fyrsta lagi að heyra langa leið og vélin væri opin) koma sér hratt á vettvang og svo að príla. Annað sem hann heyrir langar leiðir er þegar opnaðar eru vissar hurðir, út á svalir og fram á gang – þar er gríðarlega skemmtilegt að komast sem einkennist af gleðiískri og hamagangi. Við erum ægilega stolt að tilkynna að hann verður stóri bróðir nei grín, erum stolt að tilkynna að hann kann að sýna hvað hann er stór og klappa saman höndum. Hann dillar sér við tónlist, segir allskonar barnabull og það sem er mikilvægast að hann skilur orðið “nei”. Svekktur verður hann oftast á að heyra það orð, t.d. við: opnun eldhússkápa, uppþvottavélapríl, klósettkáf, snúrutog, tölvupikk og át á ýmiskonar hlutum. Hann er hinn mesti knúsari og vílar ekki fyrir sér að kyssa stórt með opinn munn og deila með okkur slefi og jafnvel hori ef það er til… Hann á tvær tennur og bíðum við spennt eftir fleiri stykkjum!

Það er örugglega ótal margt sem ég er að gleyma, t.d. eins og margoft koma gullkorn frá Ásdísi Iðu sem gleymast því miður og svör Hugrúnar Elfar oft ómetanleg eða látbragð. Ágúst Ægir stendur fyrir sínu með sjarmabrosi og gleði. Svo eru að sjálfsögðu sögurnar sem ekki skal lýsa nákvæmlega eins og þegar Gústi var berrassaður, kúkaði á gólfið án þess að móðir var nálægt… En Hugrún tilkynnti það fljótt… Eða þegar móðirin koma að fjögurra ára krakkanum með núllára krakkann í fanginu að dansa… Já hjartað hlýtur að styrkjast við þetta…

Þegar öllu er á botninn hvolft ríkir hér hamingja þrátt fyrir bágan fjárhag, of mikla þreytu, of lítinn samverutíma og ennþá aðeins of mikið af kössum uppvið… En það er vegna þess að við elskum hvert annað, virðum hvert annað og GERUM EITTHVAÐ FYRIR HVERT ANNAÐ AF ÁST OG UMHYGGJU ÞVÍ OKKUR LANGAR AÐ KOMA FRAM VIÐ HVERT ANNAÐ EINS OG VIÐ VILJUM AÐ KOMIÐ SÉ FRAM VIÐ OKKUR.

Já.. svo eru nokkrar myndir… Hef það á öðru formi en vanalega, er fljótlegra svona MYNDIR

Ég er í algleymi… Það er að segja, ég er ekki með nein börn. Ég fór sem sagt ein í flug, ein með strætó og svo ein í Ikea… Já í algleymi er ég.
Ég mætti í Kringluna og fannst ég eitthvað ber, engin kerra að keyra, engin hönd að draga og enginn hangandi utan á mér. Mig langaði að ýta tómri Hagkaupskerru vegna ástandsins…

Þið kannist kannski við að ef þið gleymið símanum finnst ykkur vanta hægri höndina. Ég á litla minnisbók sem ég skrifa niður hvað ég þarf að gera, t.d. hvað ég ætla að kaupa í Ikea. Hún er mín vinstri hönd. Ég týndi vinstri höndinni í Ikea. Þegar ég uppgötvaði það snéri ég við og leitaði eins og blóðhundur með stóra Ikeakörfu, á móti umferð og rafmagn í hárinu. Eftir að hafa opnað alla þá skápa sem ég hafði opnað áður og snuðrað undir hillur og innréttingar fann ég blessaða handarblokkina á stað sem ég eiginlega mundi ekki eftir að hafa stoppað við, en gat þá haldið áfram og hætt að svitna.

Þegar ég var komin á neðri hæðina, alveg í búsáhöldin (Ikea áhugafólk veit hvar það er…) þá nálgast mig ungur maður, hikandi líkt og hann héldi að úr hári mér myndi hann fá rafstuð. “Getur verið að þú hafir ruglast á körfum?” Já… Ofaná diskum og búsáhöldum sem ég hafi augljóslega ekki sett í mína körfu, hafði ég sett pönnu og plastbox sem ég hafði týnt til eftir að ég skildi mína körfu eftir þar sem sængurnar og koddarnir í Ikea eru…

Ég vil rekja þetta allt til þess að Flugfélag Íslands veitti mér smá Ventricular Tachycardiu (vertu bara fegin(n) að vita ekki hvað það er ef þú ert ekki heilbrigðisstarfsmaður). Flugi mínu hafði seinkað og ég boðuð að mæta 9.05. Þegar ég mætti sýndi skjárinn: Flug NY 327 á áætlun 8.55 FARIN… Þeir voru ekki að láta mig vita að búið var að breyta mínu flugnúmeri úr 327 í 325… fjúkk…

Já nú förum við að sameinast á ný! Flutningur áætlaður í þarnæstu viku, við erum orðin æsispennt!

En þetta er pínu strembið á meðan allt er eins og það er. Hlakka til að hafa meiri þolinmæði eftir nokkrar vikur vonandi! Skrýtið að segja upp leikskólaplássunum – við eigum eftir að sakna þeirra alveg hrikalega, svo góður skóli.

Ásdís fékk mjög góða umsögn í foreldraviðtali – jákvæð, upplýst, skemmtileg og skýr. Hún hefur alltaf frá eitthverju að segja og kemur stanslaust á óvart hve skýr hún er og minnug.

Hugrún er vægast sagt uppátækjasöm – the terrible two’s/tryllti tveggja ára tíminn í gangi… Hún lætur ekki segjast en er svo skemmtileg með svipbrigðum og kjánalátum að stundum/oft er ekki hægt annað en að hlæja að henni blessaðri!

Ágúst kallinn hefur skriðið um á maganum en var að finna útúr því hvernig á að gera það á fjórum fótum, voðalega dulegur. Svo er hann farinn að standa upp við hitt og þetta en ræður ekkert sérlega vel við það svo hann er ansi oft á hausnum greyið.

Pálmar Óli kom í heimsókn - það er merkilegt að hann er ÞREMUR mánuðum yngri en Ágúst en það er nú bara eiginlega enginn munur á þeim stærðarlega né þroskalega - Pálmar aðeins að flýta sér...

ÁÆ: Ok, ég fæ þetta þegar þú ert búinn Pálmar...

Grallaraspóinn Ásdís Iða - jákvæða og glaða stóra stelpan okkar

Mega stuð í hoppurólunni

Systur í leik - það er gaman að sjá hverju Ásdís tekur upp á að gera, setja upp alls kyns aðstæður og hlutverk.

Ágúst Ægir "komst" í súkkulaði kex - úff - hann er rétt að byrja þarna...

Yndislegt alveg

Hugrún Elfur skoðar hina yndislegu Ballettbók Margrétar

Og svo gerði hún eins!! Er hún ekki efnileg? Þetta bræðir balletthjarta móðurinnar

Ásdís heldur í flugdrekann sem hún hefur beðið í allan vetur eftir að nota

Skohh!

Og svo Hugrún - henni fannst nú ekki mikið til þessa koma

Mússímúss Ekki nauðsynlegt að setja eina væmna líka af vistmönnunum?

Móðirin pissaði nánast á sig af hlátri þegar hún sá þetta - Ágústi Ægi fannst þetta hið eðlilegasta - finnst það enn, gerir mikið af þessu ef hann er ekki í of sleipum sokkum. Reyndar skreið faðir hans svona, svo hann hefur ekki langt að sækja það. Mikið hrikalega hefði ég raunverulega migið á mig ef ég hefði séð það !!!

Sætur fór í bað eftir að hafa kúkað eitthvað rúmlega - Ásdís tók myndir

Ásdís tók þessa líka - Hugrúnin og móðirin - hvað sagði ég með svipbrigðin?

Systkinin gera það sem þau gera best - Ágúst prílar, Ásdís elskar og Hugrún les og les...

Svo er hann þarna sætasti strákurinn - rólar á pallinum sem við eigum eftir að sakna svo mjög...

Ef þið viljið kíkja á okkur áður en við förum þá eruð þið velkomin – verið bara í bandi Hinrik kemur næstu helgi og þá er kjörið að kíkja á okkur

Hér á eftir kemur stór skammtur af myndum. Á eitthvað erfitt með að venja mig á að gera þetta jafnóðum en vona að þetta sé þá bara langþráður skammtur sem fólk verður glatt að sjá!

Fréttirnar eru þónokkrar á þessu heimili. Pabbinn er farinn að vinna í Álverinu á Reyðarfirði, stendur sig hörkuvel þar! Við hin klórum okkur áfram í daglega lífinu, veikindi hafa aðeins sett strik í reikninginn en þetta gengur allt saman. Nú vinnum við að því að fá íbúð leigða, leikskólapláss og svo leitum við að leigjanda að okkar íbúð. Þegar þetta gengur allt upp, þá förum við öll sömul austur og búum þar! Við erum nú þegar farin að hlakka til að geta boðið fólki til okkar í heimsókn. Ásdís tekur þessu mjög vel, er svo jákvæð. Henni hlakka til að flytja í nýja húsið og fara í nýjan leikskóla. Mamman kvíðir því nú að taka systurnar af leikskólanum þeirra, hann er svo góður!

En alla vega, njótið myndanna, reyni að setja fleiri fréttir og minni myndapakka í framtíðinni