Jólin voru góð, við þakklát og gerðum okkar besta að njóta þessa að vera saman. Alltaf má gera betur.

Nokkrir gullmolar hafa ratað á strendur okkar þessa dagana…

Mamman og börnin sitja við eldhúsborðið og borða ávexti og eftir að hafa leikir rabarbari rabarbari banani banani varð úr ávaxtaupptalning og svo grænmetisupptalning. Við Ásdís sáum um upptalningu og vorum að verða uppiskroppa með grænmeti og hafði Hugrún setið og hlustað á meðan, og þegar færi gafst gall í henni “ekki gleyma kjötinu!!” Þá hlógum við Ásdís eins og vitleysingjar!!

En Ásdís ætlaði sko að leiðrétta móður sína þar á sama tíma og sagði að kartöflur væru ekki grænmeti, ég hélt það nú, rótargrænmeti!! Þá sagði sú gáfaða: Þá hljóta franskar að vera grænmeti…

Ég var að tala við vinnufélaga um fyrirhugaða skíðaferð á morgun og spurði Ásdís þá hvort ég væri að fara á skíði og ég sagðist jú fara á morgun, þá sagði hún eins og hún væri mamma mín: Passaðu bara að slasaði þig ekki…

Í dag fór Ásdís á heimspekilegar umræður eins og stundum: Hvernig varð mannfólkið til? ööö… M: Ertu að meina hvernig börnin verða til? ÁI: Nei, æ þú veist hvernig fólk eins og forseti Íslands og þannig, hvernig þetta byrjaði (ómæ hvað var erfitt að hlæja ekki!!) M: Já ok… Þá kom smá þróunarkenningarútskýring… ÁI: Já en hvernig urðu aparnir til? öööö… Þá kom smá sköpunarsaga… ÁI: Ég veit hvenær Jesú fæddist, 1.desember eða nei sko á jóladag – en hvenær fæddist Guð? öööö… M: Kannski bara alltaf verið til?

Þá vorum við að lesa bókina Stór skrímsli gráta ekki – það fyrsta sem Ágúst segir þegar við opnum bókina og bendir á stóra skrímslið: Þetta er pabbi minn… og svo á hverri blaðsíðu eftir það… Held að Hinrik þurfi aðeins að læra mannasiði eða hvað?

Gaman að þessu

Það er gott og styrkjandi að fara með möntrur, meina orðin þegar maður segir þau og fyllast kærleika og sælu við það eitt að raula, humma eða syngja þetta við hvaða aðstæður sem er. Var að læra eina nýja.

I am the light of my soul, I am bountiful, I am beautiful, I am bliss, I am, I am.

Ég er ljós sálarinnar, ég er gnægtarfull, ég er falleg, ég er alsæl, ég er, ég er.

http://www.youtube.com/watch?v=hn6CK_pGkvQ

Ágúst á erfitt með að sofna sjálfur í rúminu sem hann kemst framúr… Í kvöld tók ég hann úr rúminu hennar Hugrúnar sem var sofandi, þar sem hann var að baksa með bangsana sína út í glugga. Þegar ég set hann í rúmið hans sjálfs átta ég mig á því að hann er í stígvélinu sem hann setti (mögulegt að Ásdís hafi séð um það) út í glugga og gúmmískónum sem Hugrún setti… Minn skór (sem Ásdís notar etv í von um að fá eitthvað fullorðins í) dottinn á gólfið og búið að drekka mjólkina sem var sett fyrir Bjúgnakræki…

Jólasveinarnir sem koma á þennan glugga gleyma stundum að borða það sem þeim er gefið, leysti Ágúst það í kvöld…

Var á veitingastað í kvöld. Fékk þar dýrindis safaríkan og bragðgóðan hamborgara með frönskum, var á fínu verði 950kr. Svo fékk ég mér í eftirrétt ís með fullt af súkkulaði, karamellu og lakkrís hjá öðrum starfsmanni og fékk ísinn á gjafaprís aðeins 2 krónur!! Þegar ég var að gúffa í mig ísnum fóru starfsmennirnir að þrífa afgreiðsluborðið og sögðu að það væri svoooo skítugt út af kóngulónum… Bentu mér svo á eina í loftinu…

Ég þakka vertunum Hugrúnu Elfi og Ásdísi Iðu fyrir viðskiptin.

Þvílík og önnur eins fegurð og friður sem snjór getur fært mér í hjartað. Ég held að þessi veðrátta eigi best við mig – enda birtir til með snjónum í þessu skammdegi hér. Skammdegið er jú einu stigi meira í fjallasal en annarsstaðar. Við höfum horft hér á snjóflyksurnar svífa og fjúka til, gluggarnir fá snjóþekju í kanta svo jólalegheitin verða algjör að mínu mati. Ekki allir sammála því reyndar.

Veðurskilyrðin dempa aðeins útþrá mína sem espist upp þegar vinir flytja úr landi, en ætli sé ekki bara fullt af snjó í Noregi líka? Hvernig á ég að vega og meta öryggi og þægindi búsetunnar hér á móti ævintýraþránni sem þroskar mann um 15 stig? Ég óska hér með eftir ákvarðanaráðgjafa lífs míns. (Ég er greinilega einráð þó á mér hangi fjórir einstaklingar með skoðanir…) Mig vantar hugmynd að starfsferli sem gerir mér kleift að vera sjálfstætt starfandi með fullkomnu öryggisneti og 0% líkum á að allt fari til fjandans… Þarf á því að halda að vera bara í mömmó í nokkrar vikur – kannski einhver til í að leysa mig af í vinnunni?

Var ég búin að segja ykkur hvað Ásdís Iða er að standa sig vel í skólanum??? Rífandi stolt og hrærð kom ég úr foreldraviðtali, nám, samskipti og vellíðan í besta lagi. Einu af mikilvægustu markmiðum gagnvart elsta barninu náð!! Hallelúja!!! Hún á sína bestu vinkonu Bjarteyju Huld og eru þær á svipuðu plani, rólegar og leika mikið í hlutverkaleik og við vitum ekki af þeim þegar þær leika saman, dásamlegt að eiga góða vinkonu!!!

Hugrún Elfur er einnig í flottum gír, dugleg að leika sér og skrifa stafina, telja og kann alla litina. Hún er glöð og kát og alltaf til í að fara í og úr leikskóla. Á sinn besta vin hann Óskar Inga (munið að Ásdís Iða átti sinn besta vin Ólaf Darra…) og þau skottast saman. Hugrún Elfur er full af sögum og ímyndunaraflið fer ansi langt með hana, sögurnar eru dásamlegar en hún ímyndar sér líka ýmislegt í myrkrinu og er oft hrædd greyið.

Ágúst Ægir talar og talar þessa dagana, hefur ekkert verið að flýta sér að segja hlutina fram að þessu en nú segir hann það sem hann þarf að segja. Við skiljum ekki alveg allt en flest! Hann er mikil bílamaður og leikur sér mikið í hlutverkaleik með bíla eða önnur leikföng. Hann er sjálfstæðismaður (ópólitískt) og vill gera allt sjálfur, klæða sig í föt frá A-Ö með pirringi þar sem við á og ég þarf að taka myndband af aðförum hans við að setjast á wc – líkurnar á að hann detti ofaní það eru aðeins of miklar… En það er nú annað gleðiefni, hann er mjög duglegur að pissa í það! Koma alveg slys, en hann sýnir góða takta! Við sjáum fyrir endann á rúmlega 6 ára bleiuskiptingum… (fyrir utan starfsvettvang minn…) HALLELÚJA!!!

Best af öllu er þegar þau leika sér öll saman sem gerist nokkuð oft – þá er bara raðað í hlutverk, einn er mamman, einn er stóra systirin og einn er hundurinn og hér er búið að raða í bílinn:

Góðar stundir…

Stormurinn hefur lúskrað á lífinu í dag, náttúran, húsin, þögnin og fámennið útivið fengu ekki óhreyft staðið eða andartak. Það var angurværð umhverfisins eftir storminn sem elti mig inn sem hjúpur um líkama minn. Ástandið var sem blý í skónum. Þungir fætur komast ekki upp stiga og rötuðu því inn í lyftuna. Þar beið mín spegillinn, stóri spegillinn. Þar sá ég og horfði stíft í augun á andliti sem getur verið drungalegt og grimmdarlegt, baugað og grátt. Aðeins þyngra á brýrnar… og þá er það fullkomnað. Finn hvernig stingurinn í hégómahjartanu þrælar því út og þrengir upp í háls. Rétt í þann mund sem lyftan staðnæmist við rétta sjöttu hæð, ranka ég við mér. Í snúningnum frá speglinum sný ég huga mínum í leiðinni. Fer úr skónum, minni mig á hvað skiptir raunverulega máli, þakka fyrir mitt og mig, rís yfir það. Gangurinn er koldimmur og óvenju langur í kvöld. Ég rís svo hátt yfir það að á göngunni finnst mér ég létt sem fjöður og með berum augum sé ég ganginn styttast með öðru sjónarhorni. Hærra horni.

Já talandi um horn, Ágúst Ægir gerði tilraun til að gera sér einhyrningshorn, jahh kannski er þetta bara byrjunin, hann ætlar kannski að hlaða bara þarna á…

B

Já blessað blómafræ (úr hvaða bók er þessi tilvitnun??)

Nú koma myndir og meirað segja videó líka… Hugrún er bara svo fyndin þessa dagana…

Hér hafa herjað veikindi en nú allir hressir, ýmiskonar veðrabrigði – ég ætla bráðum að setja inn möppu af myndum af útsýninu hér í hinum ýmsu veðrum…

Í dag snjóaði meira en ég hef nokkrum sinnum séð eða stærri snjóflyksur hef ég ekki séð… Of hlýtt til að ég búist við að snjórinn verði hér á morgun nema í formi slabbs…

Ég hlakka til að koma suður næst – þá er ástkær systir mín og hennar félagsbú komið heim á Ísland!!!!! JAHÚÚÚ!!!

Myndir fyrir áramót HÉR

Myndir eftir áramót HÉR

Myndband HÉR og HÉR

Hilsen…

Hugleiðing eftir þreytta helgi þar sem bóndinn var sofandi og sunnudagsrokið var slíkt að börnum var ekki útsigandi er lokahnikkur dagsins klassískur…

Eftir kvöldmat hlaupa allir eftir einum bolta sem ýmist er rifinn af, tekinn í óleyfi af gólfinu eða hlaupið með svo enginn annar fái afnot – það kostar grát og frekju. Typpalingurinn fór á undan að sofa eins og hvert kvöld og var sáttur í þetta skiptið, er það nú ekki alltaf sko… Fellibylurinn Hugrún (Hugrún the hurricane… hoho)  rótaðist til en hafði róast við að grenja úr sér augun á meðan hún hugsaði málið vegna ótuktarinnar sem gagntók hana, háttaði fljótt og eins og vant er burstaðar tennur, pissað og það. Nú er Emil í Kattholti kvöldlesturinn og eftir einn kafla af prakkarastrikum átti jú að biðja bænir en hún þarf þá að leggja duddunni heilögu, spenna greipar og segja bænirnar. Þessi athöfn fer sérlega stirt í hana á hverju kvöldi (gæti lagst betur út að leyfa duddu ekki fyrir þennan dagskrárlið) og skrúfast hún upp, sem olía á eld móður sem hafði glæðst seinnipart dags. Afleiðingarnar eru garg og reiði, svo fyrirgefning og svo umræða um kvölddagskrána sem ætti að vera skýr… Í kvöld urðu einnig umræður um hvað er mikilvægast í lífinu, þá komum við að fröken Ásdísi hinni elstu. Henni þótti bara alls ekki sanngjarnt að bara þau systkinin hvert fyrir sig ætti leikföng heldur ættum við öll, móðir og faðir meðtalin að eiga þetta allt saman. Þreytta móðirin sem logaði ekki svo glatt í lengur, taldi það vera mikið rétt og fannst þroskamerkið gott, því eignahlutfall á leikföngum hér hefur reynst misjafnt eftir því hver á í hlut og hvaða tími er. En einnig útskýrði að við fólkið í fjölskyldunni værum samt allra mikilvægasta sem við ættum og hvatti til að leika fallega og vera góð hvort við annað. Bænir beðnar, kossar og knús, gengið inn í rökkvað herbergið þar sem typpalingur dregur svefnþungan andardráttinn, hin elsta klifrar upp í koju og fellibyl er létt ofaní rúm og sængin lögð þétt að, kysst einn í viðbót og boðin góð nótt. Elsta hefur miklar kúnstri við að leggja sæng sína að fótagafli og leggur kropp sinn á nákvæmlega réttan stað svo höfuð lendi örugglega á svæflinum, sú fær líka einn koss og góða nótt en í því að móðurglóðin framkvæmir það heyrist í fellibylnum þarna niðri “ég elska þig mamma”

Það er ekki þannig að ég hafi ekkert að segja hér, heldur dettur mér yfirleitt eitthvað sniðugt, fallegt eða súrt þegar ég er ekki heima, t.d. þegar ég keyrði Oddskarðið í hálku og óveðri. Þegar heim er komið þá er ég búin að gleyma hvað ég ætlaði að skrifa… Heilavirkni er ekki á háu stigi, ég er t.d. búin að gera rooooosalega margar innsláttavillur, sem ég að sjálfsögðu er búin að laga með bestu getu, en fyrr má nú vera, ég er ekki með tommubreiða fingur…

Er búin að gera fullt af hollum mat, kjúklingabaunabuff, möndlumjólkurhristinga, ís úr möndlu-og kasjúhnetumjólk, hummus og sólkjarnakæfu… Namminamm!! Nú er bara að æfa sig að fara snemma að sofa, þá hlýtur heilavirknin að lagast. Reyndar hefur margt lagast eftir að sólin fór að sjást, þvílíkur munur! En hún skein ansi sterkt og heitt inn um stóru gluggana í dag, vont þegar eiginlega ekki hægt að hafa opinn glugga vegna hvassviðris…

Góðar stundir.

Kærleikur og þakklæti fylla huga minn með beisku ívafi. Hvers er hverfugleiki lífsins megnugur, fyrir hverja sál, harða eða mjúka. Verður úr ný sál af þeirri gömlu þegar átökin eru slík?

Hugsanir fullar kærleika og þakklæti fyrir: Því sem við höfðum, nutum og elskuðum; Því sem við höfum, önnumst af umhyggju og elskum skilyrðislaust; Því sem framtíðin gefur okkur til handa af öllum sínum mætti, með opnu og kærleiksríku hjarta – svo úr verði það sem við stefnum að í lífinu.

Ég óska öllum þess að hafa hreint markmið í lífinu sem ekki kostar peninga heldur álag á sálina henni til þroska og styrks og ávinna sér kærleika allt í kring. Þakklæti fyrir því sjálfsagða í lífinu er dásamlegt.

Í gær vorum við að lesa Jólasveinabókina, mamman og börnin. Þessa mynd skoðuðum við aðeins
Ásdís er mikið að nefna sig og aðra á myndir af fögrum fígúrum eða fólki í sjónvarpi/bókum/blöðum. Hér nefndi hún að sjálfsögðu móður, föður, sig og systkini sín. En glöggir lesendur sjá að þarna eru fjögur börn og hafði þá elsta jólasveinabarnið orðið útundan. Spurði svo og sagði svo móðir hvernig væri ef Ásdís væri elst og svo koll af kolli og þá yngsti ókominn – hvað myndi hún þá nefna þann? Eftir smá umhugsun sagði hún “Glingló” – Þökk sé afa Gumma…

Nú rétt í þessu…
ÁI: Nei Hugrún, nú er Ágúst með púslið og ég er að púsla fyrir hann…
HE: …

Rétt á eftir…
ÁI: Hugrún! Láttu mig hafa bangsann! Þú mátt ekki hafa hann! Þú ÁTT hann ekki!!
HE: Ég á ekki neitt…

Svo var gott svar hjá henni þegar amma Ragna óskaði henni gleðilegs nýs árs og þakkaði fyrir það gamla
ÁI: “Ekkert að þakka!!”

Systkinasleðinn...

Janusullarfötin eru vinsæl á þessu heimili!

ÁÆ

HE

ÁI

Við brennuna á gamlárskvöld

Gleðileg jól og njótið nú lífsins með kærleika, þakklæti og virðingu fyrir öllu og öllum !

Jólin að koma og satt að segja ekkert stress að þrífa eða baka. Þó hefur jólastemmning borist hér inn.
Hinrik bakaði svakalega góða lakkrístoppa, ég fór með megnið í vinnuna (svona kaffitíma bakkelsi einu sinni í mánuði, skiptum á milli okkar…) og allar konurnar (húsvörðurinn minntist ekkert á toppana sko) urðu alveg veikar og neyddist ég til að knúsa Hinrik sérstaklega fyrir að hafa glatt bragðlauka og munnhol með mjúku toppunum. Svo er hann búinn að gera súkkulaði smákökur. Síðustu helgi skelltum við í myndapiparkökur, vakti mikla gleði í litlum hjörtum. Uppgötvun Ágústar á því hvað piparkökudeig er gott kom helst fram í því hversu agalega súr hann varð þegar við klipptum á átið… Hugrún leiraði bara og át. En Ásdís og vinkona hennar hún Bergdís formuðu út kökur með nýju formunum sem ég vona að verði að jafngóðum minningum og formin sem eru í glærbláa röndótta pokanum hjá frú Ragnheiði (ömmu R). Þarf að finna mér poka… Alla vega var minning Ásdísar skemmtileg af þessari stund. Kennarinn hennar spurði mig á mánudaginn hvort við hefðum verið að baka mikið um helgina, ég hváði við og taldi mig nú hafa ætlað að gera meira en eina sort (hef þó engin sérstök markmið í þeim málum). Ásdís hafði þá sagt henni að allir kökudunkar væru fullir eftir bakstur helgarinnar. Gott að hún upplifði þetta svo STÓRkostlega. Minnir mig á þá góðu samsetningu á lýsingarorðum “risalega stór”. Svo fæ ég mig ekki til að leiðrétta hana þegar hún segir stílvél, karbeddla og úbjart – eitthvað viððða.

Man ekki hvort ég var búin að tjá mig hér um það og ætla ekki að fletta því upp. En við uppfærðum þvottavinnukonuna. Splæstum í stærri þvottavél, fórum úr 4,5kg upp í 7kg – já ég hef verið að þvo ansi margar vélar sökum smæðar vélarinnar. En við vorum að kaupa vél í fyrsta sinn, fengum hina gefins og erum ævinlega þakklát. En fröken Siemens IQ500 (vó!) stendur sig einkar vel. Hún hefur náttúrulega svona nýtísku eiginleika eins og að sýna hvað hún er að gera á hverjum tíma, hvað hún ætlar að vera lengi og leyfir mér að stilla og breyta eftir hentugleika eða skapi. Barnalæsing, gríðarstórt gin og hljóðlát. Þvotturinn hrannast enn upp en nú eru hreinar óbrotnar hrúgur á móti að áður voru það óhrein fjöll upp úr þeim þremur þvottakörfum sem eru staðsettar í þvottahúsinu.

Fjarlægðin gerir ekki bara fjöllin blá heldur verða samskipti þunn. Líklega er það hluti af flutningum úr fastmótuðu umhverfi og lífi, þar með talin samskipti við vini og vandamenn, að röskun verður þar líka. Það er þekkt skemmtileg klisja sem dúkkar upp hjá mörgum “þú hringir nú aldrei, þú kemur nú aldrei í heimsókn, þú skalt nú kíkja bráðum í heimsókn, hringdu við tækifæri!” Kannist þið við? Ég kannast við, bæði að hugsa þannig og svo að heyra þetta. Við höfum í sameiningu greint það við mæðgur og systur að við erum fatlaðar þegar kemur að síma. Að taka upp símtól og hringja til að spjalla, panta tíma, leita upplýsinga eða annað – reynist okkur sérlega erfitt. Alla vega eiga nákvæmlega þessar símaathafnir við mig. Hvort það tengist frestunaráráttunni í mér, get nefnilega alveg hringt til að panta eða í upplýsingaleit ef komin á fremsta hlunn eða nokkuð viss um að tækifærið er runnið mér úr greipum. Ég hef því ákveðið að sækja um öryrkjabætur sökum þessa, þetta hlýtur að teljast til fötlunar… (æ smá kaldhæðni, ekki hneykslast) Það er y í hneyksla, ég athugaði það.

Tengt þessu er mér hugsað til þess hve sjálfhverft líf mitt er. Ég gleymi sífellt öllum öðrum en mér og minni kjarnafjölskyldu (hjónin og börnin). Afmælisdagar, aðrir merkisdagar sem vert er að hugsa til, fá uppfærslu á ástandi þeirra sem eiga bágt nærri manni eða nærri öðrum sem hafa áhyggjur. Ekki hugsa “svo mikið að gera með öll börnin og heimilið og vinnuna og jólin og áhugamálin (nei engum áhugamálum að sinna) og blabla” Mér finnst persónulega ég þurfa að uppfylla þá þörf mína að sína umhyggju og áhuga fyrir þeim sem mér þykir vænt um.

Í alvöru, er það ekki fötlun að geta ekki hringt til að uppfylla þetta? oj

Hamingjan er þó ekki alltént fólgin í þessu í mínu lífi. Við hjónin veltum því fyrir okkur hvort við eigum að fjárfesta í einhverju nýju, áþreifanlegum hlutum/eignum, fæði, klæði, ferðalagi innan/utan lands… Okkur dettur ótal margt í hug, ætlum að hugroka (brainstorming) um þetta um stund og söfnum vöxtum á meðan, af nokkrum auka krónum. Hamingja er ekki áfangastaður er það nokkuð? Hamingja er vonandi tímabil, sem með réttu hugarfari er hægt að viðhafa í sem lengstan óslitinn tíma. Okkur hjónum finnst við vera í þannig tímabili. Nú er ég að segja “við” og meina við þar sem við höfum talað um ástandið í þessu ástandi okkar. Lífið hefur verið skítt og lyktin af botninum orðið sterk en ég hef beðið með opna arma og fangið biðjandi um þroska og lífsreynslu. Lífsreynslan ekki samanburðarhæf við margra annarra sem hugurinn berst til þar sem aðstæður eru hrikalegar og sorglegar – íslenskar og nærri manni.

En auka peningar færa manni takmarkaða hamingju, öryggistilfinningu jú…

Já börnin – allt gott að frétta af þeim… Hélt að fyrstu barnaveikindin hefðu komið upp núna í vikunni þegar Hugrún varð lasin og nú er Ágúst lasinn. En það voru þarna útbrotin frægu í júní sem tóku á móti okkur á Reyðarfirði. Þau hafa öll verið merkilega heilsuhraust í ár.

Eins og sjá má á Facebook annað slagið, þá kemur Ásdís oft með yndislegar pælingar og hugsanir sem eru ómetanlegar. T.d. 10. des – M: Hvaða skó viltu setja út í glugga? ÁI: (vill ólm setja skó í gluggann þrátt fyrir jólasveinaleysi) Gúmmískóinn. (Hún leitar og ekki finnur) M: Viltu ekki bara setja spariskóinn? ÁI: (Grafalvarleg) Nei, ég vil ekki að hann verði skítugur ef ég fæ skemmda kartöflu í skóinn… og svo í nóvember í bílnum þar sem samræður voru litlar – ÁI: Er gulrót betri fyrir augun en linsur. (þetta má útskýra með ávísun í grænmetisauglýsingar þar sem minnst er á að gott sé að borða gulrætur, vítamínin í þeim séu góðar fyrir augun… og á þessu heimili eru notaðar augnlinsur). ÁI: Nota ekki álfar alltaf álfpappír??

Hugrún breddast útum allt, finnst best að fá tyggjó og horfa á Hugó þegar kemur heim úr leikskóla. Ekki alltaf í boði og tekur hún því misjafnlega, stundum alveg ómöguleg en oftast fer hún að dunda sér við að skoða bók eða gera eitthvað af sér og er óvægin að rífa af bróður sínum sem rígheldur í dótið og vælir þangað til mamma kemur að bjarga honum – týpískt? Hugrún hrósar öðru heimilisfólki (börnum sem fullorðnum) hispurslaust fyrir duglegheit, hvort sem viðkomandi kláraði af disknum eða kúkaði í klósettið (eftir að hafa kíkt oní). Og glöð er hún.

Segi það enn og aftur, Ágúst prílar. Kemst nú upp í báða sófana, upp á eldhúsborð ef hentar og gluggakistur ef þörf er á. Er farinn að sýna okkur hvað hann getur sett fótinn langt upp á rimlarúmið – ertekkjað grínast? Duddaaa, mammaaa, pabbaaa, kúkaaa (þegar er aððí), detttaaaa, ooo ó, eiiila (meira)… Svo raðar hann boltum upp í gluggakistu. Hann hendir þeim létt upp/leggur þá eitthvern veginn (gluggakistan í klassískri herbergjagluggakistuhæð) þangað til þeir stansa þar við. Stundum komnir allir boltar heimilisins, 7-10 boltar!

Hafa verið ansi skemmtilegir morgnar hérna í snjónum, börnin dregin á snjóþotunum tveimur, Ásdís Iða passar Ágúst Ægi. Snjórinn hvarf svo eitt kvöldið og kom vor… Þvílíkar umhleypingar, argasti gaddur í marga daga og svo úr frosti í 10 stig á nokkrum klst, jedúdda… Faðir minn hinn veðurfróði myndi geta orðað þetta á meira viðeigandi veðurmáli en þetta. Veðurbræðurnir Gummi og Gústi ættu að koma hér saman og vera í góða tíð, til að geta notið þessa áhugamáls og hæfileika að spá í veður – sem er geypilega fjölbreytt og það sem af er búsetu okkar hér þónokkuð ólíkt því sem við höfum vanist í v-hún og stórhöfuðborgarsvæðinu. Landslagið hefur merkilega mikil áhrif á upplifunina…

Hvað ætli frændurnir Gummi jr. og Gústi jr. taka sér til bragðs í framtíðinni?

Jú ástandið er greinilega ekki gott, ég er ekki búin að taka plastið af nýja Gestgjafanum sem kom í pósti fyrir nokkrum dögum!!!

Æ sorrí, ég nenni ekkert að skrifa núna, hér bara snjóar og allt gengur sinn vanagang. Vinna, hrúga börnum heim, þrífa, elda, þvo þvott, hátta, sófakartafla, sofa… Helgar aðeins flóknari en skemmtilegar. Ásdís Iða mikið hjá vinum sínum, held hún fari bara að hafa lögheimilið í vasanum. Hugrún Elfur rótast til eins og henni einni er líkt, hrósar okkur hinum fyrir að gera í klósett og er mjög dugleg sjálf að pissa í klósettið og verður von bráðar bleiulaus – húllahúbbahú!!!! Þá verður bara EITT bleiubarn á heimilinu. En bleiurassinn hann Ágúst Ægir prílar hér út um allt, hann er sóttur upp í gluggakistur, hina og þess stóla og annað… Hann er að gera svo margt nýtt þessa dagana og manni dettur helst í hug að skrifa um það sem hann er að gera, það er víst aldurinn hans. En hann er farin að segja nokkur orð, mamma, hæ, dudda, detta, kúúúúúka (þegar hann er aððí). Hann kubbar með stórum legokubbum, voða klár Voðalega glaður og kátur.

Ég set hér nokkur myndbönd sem ég hef sett á youtube – er það ekki bara ágætt fyrirkomulag?

Ég fæ andann eitthvern tímann…