Þessar myndir eru reyndar ekki teknar í dag og endurspegla ekki ástandið...

Éljagangur gengur á með hléum. Annað hvort sést ekki í fjöllin hér sunnan við fjörðinn eða glaða sólskin. ÁI: Ég sé ekki einu sinni í Hádegisfjallið!

Þegar við keyrðum Reykjanesbrautina suðrá nes síðustu helgi sagði Hugrún: Hvar eru fjöllin? Þau var reyndar hægt að sjá í fjarskalegum fjarska Trölladyngju, Fagradalsfjöll og Keili og hinum megin Snæfellsnessfjallgarðinn. En þau er varla hægt að kalla fjöll í svo miklum fjarska.

Ég spáði líka í því með vestfirskri vinkonu minni hver er eiginlega munurinn á fjöllunum hér fyrir austan og svo fyrir vestan, þar sem við bárum saman að jú það væru svipað há fjöll en ekki eins. Fjöllin hér eru skörðóttari og grófari en fyrir vestan þar sem þau virðast hafa sléttari toppa. Skemmtilegt.

Annað skemmtilegt. Við fórum sem sagt suður á nes í skemmtilegum tilgangi, elsti systursonur Hinriks var fermdur. Það hefur víðtækari þýðingu í okkar augum. Við hófum vistfélag þegar systursonurinn (þá sá eini) kunni ekki einu sinni að ganga… Svo við sem vistfélag höfum starfað ansi lengi, en höfum haft einkaleyfi í um tvö og hálft ár. Það var jú skandall að fyrirtaks framleiðslu okkar hefur verið hægt að afrita og framleiða, ekki gerst sem betur fer, við hefðum stórtapað á því!

Hef verið að sanka að mér ýmiskonar tónlist sem ég/við höfum hlustað á í gegnum tíðina, og herregud hvað það er gott. Það byrjaði á því að við hlustuðum á Pottþétt 5 og 7 í vetur og sum lögin hafa meirað segja slegið í gegn hjá börnunum blessuðum. Þetta lag er til dæmis dásamlega tilfinningabundið en man sem betur fer ekki hvaða unglingatilfinningar voru í gangi, grúví lag http://www.youtube.com/watch?v=Uc_rAX6z9Yc Ég elska tónlist…

Næst á innkaupalista á þetta heimili (fyrir utan að fyrst á lista er annað heimili) er píanó. Ég er til í gefins píanó en annars ætla ég að fjárfesta í ódýrari týpu sem gefur aðeins fleiri möguleika. Svona rafmagnspíanó, ekki hljómborð, rafmagnspíanó. Mig langar líka í gítar… og klarinett held ég bara…

ÁÆ hefur þetta að segja. Jedúddaníbja og hann segir Jesús! í tíma og ótíma.

Held að allir hér séu að fá sumarfrísbrjálæði… Hér hlýða alla vega börnin ekki og foreldrar nenna ekki að taka uppeldið í gegn.

Ég vil taka það fram að ég vinn á frábærum vinnustað, ég er þakklát fyrir samstarfsfólk og yfirmenn. Dásamlegt starf að fá að fræða börn og veita þeim umhyggju og umönnun. Fræðsla, umhyggja og umönnun eru sterk hugtök innan hjúkrunarfræðinnar (ekki satt?) – heppin ég.

Góðar stundir

Ég gæti tuðað um vegagerðarstatus austurlandsvegar yfir þetta skarð og göngin sem eru viðbjóðsleg… EEEEn geymum það og spáum í skemmtilegri hliðum lífsins, í augnablik…

Við fjölskyldan dröttuðumst upp í fjall til að skíða! Fengum lánuð skíði fyrir Hugrúnu og Ásdísi, Stiga sleði og eldgömul skíði sem Kristín systir fékk í gjöf (ég fékk töööluvert minni skíði sem enginn veit lengur hvar eru…)  Þau eru fjólublá og bleik!!

Glöð og spennt gerðum við okkur tilbúin og þegar mæðgurnar Bryndís og Ásdís gengu keikar yfir stórhættulega fjallveginn dreifði sú fyrrnefnda fjólubláu rusli yfir malbikið. Hafði hún þá skilið hælinn eftir.

Raunin var sú að sólinn eða hvað það kallast á skíðaklossum, var morkinn og allt plastið hrundi af á um tíu mínútum. Lyftuvörðurinn nálgaðist og læddist að ótti um að nú kæmi hann og innti svara um hvað ég væri að dreifa plastrusli um allt svæðið. Þegar hann sá hvað vandamálið var sagði hann “ég þarf að fara uppeftir að sækja reku og skrúfjárn” (Enn er austurlenskan að skemmta mér, hér eru rekur, ekki skóflur…) Hann reið sínu sexhjóli upp í kofa, kom þá með tvær rekur og skrúfjárn. Mokuðum við í þögn saman mesta plastruslinu, ég með rekuna mína sem fægireku og hann rekaði upp í… Næst tók við skemmtileg stund í þögn þar sem ég stóð á öðrum fæti og hann hélt hinum eins og hann væri að járna mig, væri ég hross… Þarna skrúfaði hann skrúfurnar úr klossunum, því þær einar stóðu eftir þegar allt plastið var hrunið úr. Þvílík og önnur eins dásemis þjónusta frá indælis manni með þykka og rauða mottu.

Skíðað gat ég áfram, skíðin sjálf hringluðu kannski heldur mikið eftir sólarleysið. Við Ásdís fórum nokkrar ferðir í lyftuna og svo dundaði hún sér við að æfa sig. Hugrún var spennt að prófa og fékk. Kunnátta skíðakennarans þarna var börnunum líklega ekki til mikillar lukku. Ég var kennarinn og hef ekki farið á skíði í um 10 ár (jú einmitt, skíðaskórinn morknaði…) og get ekki sagt að fortíðin hafi verið full af skíðaæfingum yfirleitt. Okkur tókst með mikilli varkárni að hrynja ekki á höfuðið, rassinn eða á aðra. Vorum reyndar mjög heppin að vera fyrst bara alein við barnalyftuna, allir hinir voru með börnin sín á æfingu í stóru lyftunum. High five fyrir okkur!!!

Ágúst vildi sko líka, labbaði á eftir mér að skíðalyftunni í eitt skiptið og þegar Hinrik kallaði á eftir honum að hann yrði að vera á skíðum til að vera þarna og hann hefði engin, snéri hann sér við og gargaði bara eitt stutt og hélt svo áfram…H Hann fær að vera með næst, Ágúst sko, veit ekki með Hinrik…

Veðrið var guðdómlegt, fyrst sólarlaust en bjart og nánast logn. Ekki ísakuldi. Ég fór ein nokkrar ferðir, svona til að æfa skíðafimi mína aðeins. Í einni ferðinni kom sólin fram úr skýjunum, það er engu líkt að standa upp í Oddsskarði og horfa yfir firðina, hvítþakin fjöllin og lygnan, dumbbláan sjóinn. Komið ykkur nú úr borgarnepjunni og kraðaki daglegs lífs – hér upplifir maður paradís.

Ljónið Ásdís fann hugrekkið svo sannarlega í dag. Hún byrjaði á því að fara með Stiga sleðann sinn á skíðadag með skólanum í dag, fékk að prófa skíði þar með frábærum kennurum og fékk að fara bara samdægurs að prófa meira.

Ætla nú ekki að líkja fleiri fjölskyldumeðlimum við persónur úr Galdrakarlinum í Oz, óttast hlutverkið sem ég fæ… En við stefnum á að sjá þetta leikrit um helgina – jibbí!!!

Góðar stundir, Bryndís og föruneyti skrímslanna

Jólin voru góð, við þakklát og gerðum okkar besta að njóta þessa að vera saman. Alltaf má gera betur.

Nokkrir gullmolar hafa ratað á strendur okkar þessa dagana…

Mamman og börnin sitja við eldhúsborðið og borða ávexti og eftir að hafa leikir rabarbari rabarbari banani banani varð úr ávaxtaupptalning og svo grænmetisupptalning. Við Ásdís sáum um upptalningu og vorum að verða uppiskroppa með grænmeti og hafði Hugrún setið og hlustað á meðan, og þegar færi gafst gall í henni “ekki gleyma kjötinu!!” Þá hlógum við Ásdís eins og vitleysingjar!!

En Ásdís ætlaði sko að leiðrétta móður sína þar á sama tíma og sagði að kartöflur væru ekki grænmeti, ég hélt það nú, rótargrænmeti!! Þá sagði sú gáfaða: Þá hljóta franskar að vera grænmeti…

Ég var að tala við vinnufélaga um fyrirhugaða skíðaferð á morgun og spurði Ásdís þá hvort ég væri að fara á skíði og ég sagðist jú fara á morgun, þá sagði hún eins og hún væri mamma mín: Passaðu bara að slasaði þig ekki…

Í dag fór Ásdís á heimspekilegar umræður eins og stundum: Hvernig varð mannfólkið til? ööö… M: Ertu að meina hvernig börnin verða til? ÁI: Nei, æ þú veist hvernig fólk eins og forseti Íslands og þannig, hvernig þetta byrjaði (ómæ hvað var erfitt að hlæja ekki!!) M: Já ok… Þá kom smá þróunarkenningarútskýring… ÁI: Já en hvernig urðu aparnir til? öööö… Þá kom smá sköpunarsaga… ÁI: Ég veit hvenær Jesú fæddist, 1.desember eða nei sko á jóladag – en hvenær fæddist Guð? öööö… M: Kannski bara alltaf verið til?

Þá vorum við að lesa bókina Stór skrímsli gráta ekki – það fyrsta sem Ágúst segir þegar við opnum bókina og bendir á stóra skrímslið: Þetta er pabbi minn… og svo á hverri blaðsíðu eftir það… Held að Hinrik þurfi aðeins að læra mannasiði eða hvað?

Gaman að þessu

Það er gott og styrkjandi að fara með möntrur, meina orðin þegar maður segir þau og fyllast kærleika og sælu við það eitt að raula, humma eða syngja þetta við hvaða aðstæður sem er. Var að læra eina nýja.

I am the light of my soul, I am bountiful, I am beautiful, I am bliss, I am, I am.

Ég er ljós sálarinnar, ég er gnægtarfull, ég er falleg, ég er alsæl, ég er, ég er.

http://www.youtube.com/watch?v=hn6CK_pGkvQ

Ágúst á erfitt með að sofna sjálfur í rúminu sem hann kemst framúr… Í kvöld tók ég hann úr rúminu hennar Hugrúnar sem var sofandi, þar sem hann var að baksa með bangsana sína út í glugga. Þegar ég set hann í rúmið hans sjálfs átta ég mig á því að hann er í stígvélinu sem hann setti (mögulegt að Ásdís hafi séð um það) út í glugga og gúmmískónum sem Hugrún setti… Minn skór (sem Ásdís notar etv í von um að fá eitthvað fullorðins í) dottinn á gólfið og búið að drekka mjólkina sem var sett fyrir Bjúgnakræki…

Jólasveinarnir sem koma á þennan glugga gleyma stundum að borða það sem þeim er gefið, leysti Ágúst það í kvöld…

Var á veitingastað í kvöld. Fékk þar dýrindis safaríkan og bragðgóðan hamborgara með frönskum, var á fínu verði 950kr. Svo fékk ég mér í eftirrétt ís með fullt af súkkulaði, karamellu og lakkrís hjá öðrum starfsmanni og fékk ísinn á gjafaprís aðeins 2 krónur!! Þegar ég var að gúffa í mig ísnum fóru starfsmennirnir að þrífa afgreiðsluborðið og sögðu að það væri svoooo skítugt út af kóngulónum… Bentu mér svo á eina í loftinu…

Ég þakka vertunum Hugrúnu Elfi og Ásdísi Iðu fyrir viðskiptin.

Þvílík og önnur eins fegurð og friður sem snjór getur fært mér í hjartað. Ég held að þessi veðrátta eigi best við mig – enda birtir til með snjónum í þessu skammdegi hér. Skammdegið er jú einu stigi meira í fjallasal en annarsstaðar. Við höfum horft hér á snjóflyksurnar svífa og fjúka til, gluggarnir fá snjóþekju í kanta svo jólalegheitin verða algjör að mínu mati. Ekki allir sammála því reyndar.

Veðurskilyrðin dempa aðeins útþrá mína sem espist upp þegar vinir flytja úr landi, en ætli sé ekki bara fullt af snjó í Noregi líka? Hvernig á ég að vega og meta öryggi og þægindi búsetunnar hér á móti ævintýraþránni sem þroskar mann um 15 stig? Ég óska hér með eftir ákvarðanaráðgjafa lífs míns. (Ég er greinilega einráð þó á mér hangi fjórir einstaklingar með skoðanir…) Mig vantar hugmynd að starfsferli sem gerir mér kleift að vera sjálfstætt starfandi með fullkomnu öryggisneti og 0% líkum á að allt fari til fjandans… Þarf á því að halda að vera bara í mömmó í nokkrar vikur – kannski einhver til í að leysa mig af í vinnunni?

Var ég búin að segja ykkur hvað Ásdís Iða er að standa sig vel í skólanum??? Rífandi stolt og hrærð kom ég úr foreldraviðtali, nám, samskipti og vellíðan í besta lagi. Einu af mikilvægustu markmiðum gagnvart elsta barninu náð!! Hallelúja!!! Hún á sína bestu vinkonu Bjarteyju Huld og eru þær á svipuðu plani, rólegar og leika mikið í hlutverkaleik og við vitum ekki af þeim þegar þær leika saman, dásamlegt að eiga góða vinkonu!!!

Hugrún Elfur er einnig í flottum gír, dugleg að leika sér og skrifa stafina, telja og kann alla litina. Hún er glöð og kát og alltaf til í að fara í og úr leikskóla. Á sinn besta vin hann Óskar Inga (munið að Ásdís Iða átti sinn besta vin Ólaf Darra…) og þau skottast saman. Hugrún Elfur er full af sögum og ímyndunaraflið fer ansi langt með hana, sögurnar eru dásamlegar en hún ímyndar sér líka ýmislegt í myrkrinu og er oft hrædd greyið.

Ágúst Ægir talar og talar þessa dagana, hefur ekkert verið að flýta sér að segja hlutina fram að þessu en nú segir hann það sem hann þarf að segja. Við skiljum ekki alveg allt en flest! Hann er mikil bílamaður og leikur sér mikið í hlutverkaleik með bíla eða önnur leikföng. Hann er sjálfstæðismaður (ópólitískt) og vill gera allt sjálfur, klæða sig í föt frá A-Ö með pirringi þar sem við á og ég þarf að taka myndband af aðförum hans við að setjast á wc – líkurnar á að hann detti ofaní það eru aðeins of miklar… En það er nú annað gleðiefni, hann er mjög duglegur að pissa í það! Koma alveg slys, en hann sýnir góða takta! Við sjáum fyrir endann á rúmlega 6 ára bleiuskiptingum… (fyrir utan starfsvettvang minn…) HALLELÚJA!!!

Best af öllu er þegar þau leika sér öll saman sem gerist nokkuð oft – þá er bara raðað í hlutverk, einn er mamman, einn er stóra systirin og einn er hundurinn og hér er búið að raða í bílinn:

Góðar stundir…

Stormurinn hefur lúskrað á lífinu í dag, náttúran, húsin, þögnin og fámennið útivið fengu ekki óhreyft staðið eða andartak. Það var angurværð umhverfisins eftir storminn sem elti mig inn sem hjúpur um líkama minn. Ástandið var sem blý í skónum. Þungir fætur komast ekki upp stiga og rötuðu því inn í lyftuna. Þar beið mín spegillinn, stóri spegillinn. Þar sá ég og horfði stíft í augun á andliti sem getur verið drungalegt og grimmdarlegt, baugað og grátt. Aðeins þyngra á brýrnar… og þá er það fullkomnað. Finn hvernig stingurinn í hégómahjartanu þrælar því út og þrengir upp í háls. Rétt í þann mund sem lyftan staðnæmist við rétta sjöttu hæð, ranka ég við mér. Í snúningnum frá speglinum sný ég huga mínum í leiðinni. Fer úr skónum, minni mig á hvað skiptir raunverulega máli, þakka fyrir mitt og mig, rís yfir það. Gangurinn er koldimmur og óvenju langur í kvöld. Ég rís svo hátt yfir það að á göngunni finnst mér ég létt sem fjöður og með berum augum sé ég ganginn styttast með öðru sjónarhorni. Hærra horni.

Já talandi um horn, Ágúst Ægir gerði tilraun til að gera sér einhyrningshorn, jahh kannski er þetta bara byrjunin, hann ætlar kannski að hlaða bara þarna á…

B

Já blessað blómafræ (úr hvaða bók er þessi tilvitnun??)

Nú koma myndir og meirað segja videó líka… Hugrún er bara svo fyndin þessa dagana…

Hér hafa herjað veikindi en nú allir hressir, ýmiskonar veðrabrigði – ég ætla bráðum að setja inn möppu af myndum af útsýninu hér í hinum ýmsu veðrum…

Í dag snjóaði meira en ég hef nokkrum sinnum séð eða stærri snjóflyksur hef ég ekki séð… Of hlýtt til að ég búist við að snjórinn verði hér á morgun nema í formi slabbs…

Ég hlakka til að koma suður næst – þá er ástkær systir mín og hennar félagsbú komið heim á Ísland!!!!! JAHÚÚÚ!!!

Myndir fyrir áramót HÉR

Myndir eftir áramót HÉR

Myndband HÉR og HÉR

Hilsen…

Hugleiðing eftir þreytta helgi þar sem bóndinn var sofandi og sunnudagsrokið var slíkt að börnum var ekki útsigandi er lokahnikkur dagsins klassískur…

Eftir kvöldmat hlaupa allir eftir einum bolta sem ýmist er rifinn af, tekinn í óleyfi af gólfinu eða hlaupið með svo enginn annar fái afnot – það kostar grát og frekju. Typpalingurinn fór á undan að sofa eins og hvert kvöld og var sáttur í þetta skiptið, er það nú ekki alltaf sko… Fellibylurinn Hugrún (Hugrún the hurricane… hoho)  rótaðist til en hafði róast við að grenja úr sér augun á meðan hún hugsaði málið vegna ótuktarinnar sem gagntók hana, háttaði fljótt og eins og vant er burstaðar tennur, pissað og það. Nú er Emil í Kattholti kvöldlesturinn og eftir einn kafla af prakkarastrikum átti jú að biðja bænir en hún þarf þá að leggja duddunni heilögu, spenna greipar og segja bænirnar. Þessi athöfn fer sérlega stirt í hana á hverju kvöldi (gæti lagst betur út að leyfa duddu ekki fyrir þennan dagskrárlið) og skrúfast hún upp, sem olía á eld móður sem hafði glæðst seinnipart dags. Afleiðingarnar eru garg og reiði, svo fyrirgefning og svo umræða um kvölddagskrána sem ætti að vera skýr… Í kvöld urðu einnig umræður um hvað er mikilvægast í lífinu, þá komum við að fröken Ásdísi hinni elstu. Henni þótti bara alls ekki sanngjarnt að bara þau systkinin hvert fyrir sig ætti leikföng heldur ættum við öll, móðir og faðir meðtalin að eiga þetta allt saman. Þreytta móðirin sem logaði ekki svo glatt í lengur, taldi það vera mikið rétt og fannst þroskamerkið gott, því eignahlutfall á leikföngum hér hefur reynst misjafnt eftir því hver á í hlut og hvaða tími er. En einnig útskýrði að við fólkið í fjölskyldunni værum samt allra mikilvægasta sem við ættum og hvatti til að leika fallega og vera góð hvort við annað. Bænir beðnar, kossar og knús, gengið inn í rökkvað herbergið þar sem typpalingur dregur svefnþungan andardráttinn, hin elsta klifrar upp í koju og fellibyl er létt ofaní rúm og sængin lögð þétt að, kysst einn í viðbót og boðin góð nótt. Elsta hefur miklar kúnstri við að leggja sæng sína að fótagafli og leggur kropp sinn á nákvæmlega réttan stað svo höfuð lendi örugglega á svæflinum, sú fær líka einn koss og góða nótt en í því að móðurglóðin framkvæmir það heyrist í fellibylnum þarna niðri “ég elska þig mamma”

Það er ekki þannig að ég hafi ekkert að segja hér, heldur dettur mér yfirleitt eitthvað sniðugt, fallegt eða súrt þegar ég er ekki heima, t.d. þegar ég keyrði Oddskarðið í hálku og óveðri. Þegar heim er komið þá er ég búin að gleyma hvað ég ætlaði að skrifa… Heilavirkni er ekki á háu stigi, ég er t.d. búin að gera rooooosalega margar innsláttavillur, sem ég að sjálfsögðu er búin að laga með bestu getu, en fyrr má nú vera, ég er ekki með tommubreiða fingur…

Er búin að gera fullt af hollum mat, kjúklingabaunabuff, möndlumjólkurhristinga, ís úr möndlu-og kasjúhnetumjólk, hummus og sólkjarnakæfu… Namminamm!! Nú er bara að æfa sig að fara snemma að sofa, þá hlýtur heilavirknin að lagast. Reyndar hefur margt lagast eftir að sólin fór að sjást, þvílíkur munur! En hún skein ansi sterkt og heitt inn um stóru gluggana í dag, vont þegar eiginlega ekki hægt að hafa opinn glugga vegna hvassviðris…

Góðar stundir.

Kærleikur og þakklæti fylla huga minn með beisku ívafi. Hvers er hverfugleiki lífsins megnugur, fyrir hverja sál, harða eða mjúka. Verður úr ný sál af þeirri gömlu þegar átökin eru slík?

Hugsanir fullar kærleika og þakklæti fyrir: Því sem við höfðum, nutum og elskuðum; Því sem við höfum, önnumst af umhyggju og elskum skilyrðislaust; Því sem framtíðin gefur okkur til handa af öllum sínum mætti, með opnu og kærleiksríku hjarta – svo úr verði það sem við stefnum að í lífinu.

Ég óska öllum þess að hafa hreint markmið í lífinu sem ekki kostar peninga heldur álag á sálina henni til þroska og styrks og ávinna sér kærleika allt í kring. Þakklæti fyrir því sjálfsagða í lífinu er dásamlegt.

Í gær vorum við að lesa Jólasveinabókina, mamman og börnin. Þessa mynd skoðuðum við aðeins
Ásdís er mikið að nefna sig og aðra á myndir af fögrum fígúrum eða fólki í sjónvarpi/bókum/blöðum. Hér nefndi hún að sjálfsögðu móður, föður, sig og systkini sín. En glöggir lesendur sjá að þarna eru fjögur börn og hafði þá elsta jólasveinabarnið orðið útundan. Spurði svo og sagði svo móðir hvernig væri ef Ásdís væri elst og svo koll af kolli og þá yngsti ókominn – hvað myndi hún þá nefna þann? Eftir smá umhugsun sagði hún “Glingló” – Þökk sé afa Gumma…

Nú rétt í þessu…
ÁI: Nei Hugrún, nú er Ágúst með púslið og ég er að púsla fyrir hann…
HE: …

Rétt á eftir…
ÁI: Hugrún! Láttu mig hafa bangsann! Þú mátt ekki hafa hann! Þú ÁTT hann ekki!!
HE: Ég á ekki neitt…

Svo var gott svar hjá henni þegar amma Ragna óskaði henni gleðilegs nýs árs og þakkaði fyrir það gamla
ÁI: “Ekkert að þakka!!”

Systkinasleðinn...

Janusullarfötin eru vinsæl á þessu heimili!

ÁÆ

HE

ÁI

Við brennuna á gamlárskvöld

Gleðileg jól og njótið nú lífsins með kærleika, þakklæti og virðingu fyrir öllu og öllum !