Stormurinn hefur lúskrað á lífinu í dag, náttúran, húsin, þögnin og fámennið útivið fengu ekki óhreyft staðið eða andartak. Það var angurværð umhverfisins eftir storminn sem elti mig inn sem hjúpur um líkama minn. Ástandið var sem blý í skónum. Þungir fætur komast ekki upp stiga og rötuðu því inn í lyftuna. Þar beið mín spegillinn, stóri spegillinn. Þar sá ég og horfði stíft í augun á andliti sem getur verið drungalegt og grimmdarlegt, baugað og grátt. Aðeins þyngra á brýrnar… og þá er það fullkomnað. Finn hvernig stingurinn í hégómahjartanu þrælar því út og þrengir upp í háls. Rétt í þann mund sem lyftan staðnæmist við rétta sjöttu hæð, ranka ég við mér. Í snúningnum frá speglinum sný ég huga mínum í leiðinni. Fer úr skónum, minni mig á hvað skiptir raunverulega máli, þakka fyrir mitt og mig, rís yfir það. Gangurinn er koldimmur og óvenju langur í kvöld. Ég rís svo hátt yfir það að á göngunni finnst mér ég létt sem fjöður og með berum augum sé ég ganginn styttast með öðru sjónarhorni. Hærra horni.

Já talandi um horn, Ágúst Ægir gerði tilraun til að gera sér einhyrningshorn, jahh kannski er þetta bara byrjunin, hann ætlar kannski að hlaða bara þarna á…

B