Hugleiðing
Hugleiðing eftir þreytta helgi þar sem bóndinn var sofandi og sunnudagsrokið var slíkt að börnum var ekki útsigandi er lokahnikkur dagsins klassískur…
Eftir kvöldmat hlaupa allir eftir einum bolta sem ýmist er rifinn af, tekinn í óleyfi af gólfinu eða hlaupið með svo enginn annar fái afnot – það kostar grát og frekju. Typpalingurinn fór á undan að sofa eins og hvert kvöld og var sáttur í þetta skiptið, er það nú ekki alltaf sko… Fellibylurinn Hugrún (Hugrún the hurricane… hoho) rótaðist til en hafði róast við að grenja úr sér augun á meðan hún hugsaði málið vegna ótuktarinnar sem gagntók hana, háttaði fljótt og eins og vant er burstaðar tennur, pissað og það. Nú er Emil í Kattholti kvöldlesturinn og eftir einn kafla af prakkarastrikum átti jú að biðja bænir en hún þarf þá að leggja duddunni heilögu, spenna greipar og segja bænirnar. Þessi athöfn fer sérlega stirt í hana á hverju kvöldi (gæti lagst betur út að leyfa duddu ekki fyrir þennan dagskrárlið) og skrúfast hún upp, sem olía á eld móður sem hafði glæðst seinnipart dags. Afleiðingarnar eru garg og reiði, svo fyrirgefning og svo umræða um kvölddagskrána sem ætti að vera skýr… Í kvöld urðu einnig umræður um hvað er mikilvægast í lífinu, þá komum við að fröken Ásdísi hinni elstu. Henni þótti bara alls ekki sanngjarnt að bara þau systkinin hvert fyrir sig ætti leikföng heldur ættum við öll, móðir og faðir meðtalin að eiga þetta allt saman. Þreytta móðirin sem logaði ekki svo glatt í lengur, taldi það vera mikið rétt og fannst þroskamerkið gott, því eignahlutfall á leikföngum hér hefur reynst misjafnt eftir því hver á í hlut og hvaða tími er. En einnig útskýrði að við fólkið í fjölskyldunni værum samt allra mikilvægasta sem við ættum og hvatti til að leika fallega og vera góð hvort við annað. Bænir beðnar, kossar og knús, gengið inn í rökkvað herbergið þar sem typpalingur dregur svefnþungan andardráttinn, hin elsta klifrar upp í koju og fellibyl er létt ofaní rúm og sængin lögð þétt að, kysst einn í viðbót og boðin góð nótt. Elsta hefur miklar kúnstri við að leggja sæng sína að fótagafli og leggur kropp sinn á nákvæmlega réttan stað svo höfuð lendi örugglega á svæflinum, sú fær líka einn koss og góða nótt en í því að móðurglóðin framkvæmir það heyrist í fellibylnum þarna niðri “ég elska þig mamma”
Það er ekki þannig að ég hafi ekkert að segja hér, heldur dettur mér yfirleitt eitthvað sniðugt, fallegt eða súrt þegar ég er ekki heima, t.d. þegar ég keyrði Oddskarðið í hálku og óveðri. Þegar heim er komið þá er ég búin að gleyma hvað ég ætlaði að skrifa… Heilavirkni er ekki á háu stigi, ég er t.d. búin að gera rooooosalega margar innsláttavillur, sem ég að sjálfsögðu er búin að laga með bestu getu, en fyrr má nú vera, ég er ekki með tommubreiða fingur…
Er búin að gera fullt af hollum mat, kjúklingabaunabuff, möndlumjólkurhristinga, ís úr möndlu-og kasjúhnetumjólk, hummus og sólkjarnakæfu… Namminamm!! Nú er bara að æfa sig að fara snemma að sofa, þá hlýtur heilavirknin að lagast. Reyndar hefur margt lagast eftir að sólin fór að sjást, þvílíkur munur! En hún skein ansi sterkt og heitt inn um stóru gluggana í dag, vont þegar eiginlega ekki hægt að hafa opinn glugga vegna hvassviðris…
Góðar stundir.
Dásamlegt! Hlakka svo til!!! Hef ekki nógu mörg upphrópunarmerki…. !!! !
Þetta var góð hugleiðing, svona fyrir svefninn, yndisleg! Elsk´ykkur
mor
Það segir þú satt frú mín góð,góð hugleiðing.
Alltaf gaman að lesa þessar hugleiðingar hjá frú Bryndísi,
ég get varla beðið eftir sunnud hlaaaaaaaakka svoooooooo til
knús á alla